Ana sawenehe uwong kang ngandhakake menawa ana wong jawa nanging ora njawa. Njur kepriye karepe? Yaiku wong jawa kang wis ora ngerti marang unggah-ungguhing basa, ora ngerti tata kramane wong jawa, sarta ora ngerti marang rasa pangrasane wong jawa.

            Umpamane wae ana bocah kang ketemu marang wong sepuh, tur maneh durung tau tetepungan. Banjur bocah mau takon lan ngomong-omongan karo wong sepuh mau naganggo basa ngoko lugu. Pangundange marang wong sepuh wae nganggo tembung “kowe”. Umpamane “pak, kowe weruh omahe kancaku seng jenenge tarmono?”. Kanthi tembung kowe ngono wae, wong sepuh mau kaya apa ora tau diulang unggah-ungguh? Bocah kok ora njawa babar pisan, lan sapanunggalane.

            Sabanjure tuladha iki sawalike. Ana bocah kang takon marang wong sepih lagi jejagongan. Kanthi swara kang alus bocah mau takon “ nuwun sewu bu, punapa panjenengan pirsa dalemipun bapak sugondo?” ngono maneh anggone takon mau kanthi sikep tangan kang becik sarta kanthi mbungkuk sethithik minangka rasa pakormatan marang wong sepuh mau. Mulo kanthi trapsila sing kaya mangkono iku mau biso nuwuhaken pangalembana lan pitakon : Wah..., bocah kok nyenengake, wis bocahe bagus, swarane alus, basane ya apik. Duwe anak yen koyok mangkono iku ya nyenengake, gek putrane sapa ta ya, terus di sekolahake ana ngendi kuwi, lan sapanunggalane.

            Kanthi lelandhesan rong tuladha ing dhuwur, lan supaya aja di arani wong jawa sing ora njawa, mulo ayo padha sinau marang unggah-ungguhing basa, sarta tata krama. Sanajan ta anggon kito nyinau mau durung biso nyampurnani tumpraping wong jawa sing njawa, nanging paling ora kita wis mbudidaya nyinaoni unggah-ungguhing basa lan tata krama. Dadi konco-konco kabeh ayo ojo sampe dadi bocah seng gak iso mbudayakne boso asli jawa kito iki lan terus dadi wong jawa tapi ora njawa OK.....